มาตราตัวสะกด

มาตราตัวสะกดในภาษาไทยคือพยัญชนะที่ผสมอยู่ท้ายคำ ทำหน้าที่บังคับเสียงท้ายให้เป็นไปตามมาตราต่างๆ มี 8 มาตราหลัก (ไม่รวมแม่ ก กา) แบ่งเป็นตรงมาตรา (ง, ม, ย, ว) และไม่ตรงมาตรา (กก, กด, กบ, กน) ซึ่งออกเสียงเหมือนพยัญชนะหลักสะกด 

8 มาตราตัวสะกด + แม่ ก กา 

1. แม่ ก กา: คำที่ไม่มีตัวสะกด (เช่น ปลา, หู, เสือ)

2. แม่กง: สะกดด้วย ง (เช่น หาง, กางเกง, กลอง)

3. แม่กม: สะกดด้วย ม (เช่น ลม, สนาม, ชุ่ม)

4. แม่เกย: สะกดด้วย ย (เช่น สาย, ลอย, ปุ๋ย)

5. แม่เกอวสะกดด้วย ว (เช่น ขาว, เปรี้ยว, กาว)

6. แม่กก: สะกดด้วย ก, ข, ค, ฆ (เช่น นก, เลข, เมฆ, โรค)

7. แม่กด: สะกดด้วย ด, จ, ช, ซ, ฎ, ฏ, ฐ, ฑ, ฒ, ต, ถ, ท, ธ, ศ, ษ, ส (เช่น มด, ตรวจ, รถ, ครุฑ, บวช)

8. แม่กบ: สะกดด้วย บ, ป, พ, ฟ, ภ (เช่น กบ, บาป, ภาพ, ยีราฟ)

9. แม่กน: สะกดด้วย น, ณ, ญ, ร, ล, ฬ (เช่น จาน, คุณ, นคร, วานร)

ประเภทของมาตราตัวสะกด 

• มาตราตรงมาตรา (มีตัวสะกดเดียว): แม่กง(ง), แม่กม(ม), แม่เกย(ย), แม่เกอว(ว)

• มาตราไม่ตรงมาตรา (มีหลายตัวสะกด): แม่กก, แม่กด, แม่กบ, แม่กน (พยัญชนะเหล่านี้สะกดแต่เวลาอ่านจะออกเสียงเหมือน ก, ด, บ, น ตามลำดับ)